Blogfoto

Keuzevrijheid

Ik doe, of beter gezegd deed, dit jaar voor de derde keer mee met "ik pas". Een initiatief om na de carnaval, gedurende de vastenperiode, 40 dagen lang geen alcohol te drinken. Dat is mij de afgelopen twee jaar prima bevallen. Even resetten. Je lever wat extra rust gunnen en de gewoonte om regelmatig een wijntje te drinken te doorbreken. Dus ook dit jaar schreef ik mij weer in. En waar het de afgelopen keren geen enkel probleem voor mij was om niet te drinken, heb ik er nu moeite mee. Tijd voor zelfonderzoek.

Wat maakt dat ik het nu zo lastig vind? Ik heb mijn alcoholgebruik namelijk prima onder controle, ik drink doordeweeks alleen bij hoge uitzondering en ook in het weekend blijft het bij een paar glazen wijn, soms helemaal niks of soms een donker biertje. Dus waarom voelt het nu niet oké om mezelf 40 dagen lang een wijntje te onthouden?

En ineens snapte ik het! De voorgaande keren wilde ik mezelf (en misschien ook wel anderen) bewijzen dat ik dat kon. Toen dronk ik ook vaker dan tegenwoordig. En had ik het wellicht daarom wel nodig om even uit die gewoonte te stappen. Maar nu hoef ik mezelf niks te bewijzen. Ik kan de alcohol prima laten staan. Zelfs op een gezellig verjaardagsfeestje, tijdens een leuk uitje met mijn gezin of als ik uit eten ga.

Een goede vriend die hier ook aan meedoet en met wie ik tijdens deze 40 dagen altijd extra contact heb, meldde mij dat hij het ook wel lekker vond om zichzelf uit te dagen. Maar ook dat heb ik niet meer nodig. Ik ondervind meer dan genoeg persoonlijke uitdaging in mijn werk. Stel me steeds vaker en meer kwetsbaar op, ook als dat niet goed uitpakt. Zet een challenge op, doe elke dag een Facebook live en stap dus mega uit mijn comfort zone. Nee, voor de uitdaging hoef ik het ook niet meer te doen.

Oordelen dan? Ik kon mezelf best wel veroordelen als ik een keertje een wijntje teveel op had. Dan baalde ik de volgende dag echt van mezelf. Maar dat doe ik ook niet meer. Het komt ook bijna niet meer voor, zelfs met de carnaval ben ik niet echt dronken geweest. Maar als het wel gebeurt, dan is dat ook oké voor mij. Ik heb daar geen oordeel meer op. En wat een heerlijke ontdekking dat ik ook geen oordeel heb over dat ik er nu gewoon mee stop, dat ik het opgeef. Iets wat niet in mijn aard zit en ik dus normaal niet doe. Ik zie het zelfs niet als opgeven. Maar als iets dat ik los mag laten, iets dat ik niet meer nodig heb.

Ik mag en ik kan zelf kiezen. Drink ik wel of drink ik niet? Ik hoef niks meer te bewijzen, mezelf niet nog meer uit te dagen. Ik veroordeel mezelf niet meer. WAT EEN VRIJHEID!!!

Posted in

Laat een reactie achter